Donderdag 9 april 2009

Tjongejongejonge, wat is het blijkbaar toch moeilijk om iemand een beetje aandacht te geven. Ik ben niet zielig, maar wel teleurgesteld en dat maakt me weer verdrietig.

Ik wordt zo zat van al die mensen die geen echte interesse in je tonen, maar wel zo nodig de vraag moeten stellen "hoe gaat het"? Naar het antwoord wordt niet geluisterd. Pfff, vermoeiend begin ik dat te vinden.

Van een vriend mag ik het niet zeggen (en daar heeft hij gelijk in, ik sta niet boven mensen), maar wat zijn de meeste mensen toch oersaai en dom. De overtreffende trap van domheid is het niet willen weten. Dus: als je iets wel had kunnen weten, maar je handeld er niet naar, ben je gewoon dom! En het erge hier aan is, dat mensen dan ook nog eens stomme uitvluchten gaan zitten bedenken of vertellen.

Beste mensen, hou daar nu eens mee op. Het is toch een kleine moeite om iemand te helpen, je aan je beloftes te houden, echt naar iemand te luisteren. Hou eens op met dat plichtmatige gevraag, gewerk of wat dan ook.

Waar is de passie gebelven  mensen?